با دیدن معرفی رشته های دانشگاهی و همزمان با فرا رسین آزمون ورودی دانشگاهها در سال 1388 و اینکه تا چند روز دیگر تب و تاب ورود به دانشگاهها دانش آموزان کنکوری را فرا خواهد گرفت به دلیل مشغله های کاری که احتمالا مجالی برای پرداختن به بحث انتخاب رشته نخواهد گذاشت لازم دانستم مطالبی را به اطلاع دوستان برای انتخاب رشته برسانم و چون نویسنده مطالب با کمی تغییر مشابه چنین نامه هایی به سایتهای مرتبط فرستاده و جواب و عکس العملی مشاهده ننمود بهتر دید تا شخصا این اطلاع رسانی را در مورد رشته دامپزشکی انجام دهد :
در ابتدا برای تمامی دوستان که حوصله خواندن مطلب را ندارند توصیه میکنم فکر انتخاب چنین رشته ای را از ذهن خود بیرون کنند .و در صورت تمایل دلایل خود را بدون حب و بغض خواهم گذاشت زیرا متقد است نجات یک انسان نجات بشریت است :
شاید در برخورد و نگاه اول دامپزشکی مرکب از دوواژه دام و پزشکی باشد که پیشوندی نیز بنام دکتری با خود یدک میکشد :
با توجه به تجربه 7 ساله در دانشکده دامپزشکی و بعدها اشتغال در این حرفه و مباحثه و گفتگو با همکاران بسیار مطمئن گردیدم که این رشته در تمامی دانشکده ها کمترین همخوانی را با نام خود دارد و این بدلایل بسیار زیادی است که به تعدادی از انها اشاره خواهد گردید :
1- سر فصل دروس در مجلس شورای اسلامی تهیه و هرازچندسالی برخی قسمتهای آن مورد بازبینی قرار میگیرد و آنهم توسط کسانی که هیچ دانشی به این رشته ندارندو خود شرح مفصل بخوان از این مجمل.
2- برگزار کننده دوره وزرت علوم میباشد که هیچ توجه و شناختی نسبت به خطیر بودن این رشته نداشته و تنها با انطباق موارد جزیی از امکانات سخت افزاری و نرم افزاری سریعا با احداث دانشکده جدید با اوضاع هرچند اسفبار موافقت مینماید.
3- مسئول دامپشکی و یا به عبارتی سلامت دام در کشور سازمان دامپزشکی است که با توجه به وسعت کشور و درگیریهای پرسنلی و سازمانی اصولا دخالتی در آموزش دامپزشکی و آموزش عالی دارا نمیباشد
4- تعداد زیاد دانشکده های دامپزشکی و جمعیت زیاد آنها باعث گردیده تا دانش جویان و دانش آموختگان روز بروز از ارزش اجتماعی خود دور شده و این مسئله بسیار دیده میشمود که دانش آموختگان پس از فارغ التحصیلی مدت مدیدی بیکار بوده و نهایتا جذب سایر موقعیتهای شغلی گردند .
5- آموزش و امکانات در دانشکده های دامپزشکی در حداقل و حتی کمتر از حداقلها میباشد . یک درمانگاه با امکانات بسیار کم و دانشچویانی که برای دیدن یک کیس از سرو کول هم بالا میوند موضوعی است که در تمامی دانشکده های دامپزشکی دیده میشمد و مقایسه آن با دانشجویان پزشکی که از سال 3 یا 4 وارد بیمارستانهای نسبتا مجهز گردیده و زمان و جای مناسب در هر موقع شبانه روز برای دیدن سیر بهبود و التیام و بازخوانی پرونده های پزشکی و گفتگو خواهند داشت قیاسی است مع الفارق . تمامی دانشجویان شاهد این قضیه بوده اند که مراجعه کنندگان به درمانگاهها بنا به دلایلی هر روز کمتر و مدت اقامت دامها در درمانگاهها حتی به نیمی از ساعت نخواهد رسید و جماعتی عظیم در پی انند که این دام از کجا آمد و به کجا رفت .
6- محتوای درسها بسیار دشوار غیر کاربردی و پراکنده است و از پرورش زنبور عسل تا جراحی دام بزرگ تا سوسیس و کالباس که به فراخور حجمی از واحدها را خواهد گرفت و لازم است عنوان گردد در کل کشور شاید کسانی که در سال بعد از تحمل مشقت به این درسهای پراکنده روی میاورند بسیار ناچیز و شاید به اندازه انگشتان دو دست باشد و به اصطلاح دامپزشکی رشته ای است به وسعت اقیانوس و به عمق نوک انگشت .
7- سازمانهایی مانند شیلات و یا فیلدهای صنایع غذایی به درستی یا شاید کمی تعصب از پذیرفتن دامپزشکان خودداری میکنند . در واقع کسی خواستار آقا بالا سر با معلومات کم و ادعای دکتر بودن نمیباشد و باید تا حدی حق داد . کل درسهای گذرانیده شده در مورد ماهی و کرم ابربشم و زنبور عسل به اندازه علمی نیست که یک تکنسین در دانشگاههای غیر مطرح کسب میکند و سالها تجربه چه در حین تحصیل و چه بعد از آن لازم است تا به سطحی متوسط و قابل قبول در ین فیلدها رسید
8- در مورد فیلدهای اصلی دامپزشکی مانند دام بزرگ و دام کوچک و طیور:
به ضرص قاطع همه دامپزشکان در یک یا دوی این فیلدها مشکلات اصولی دارند و اکثریت قریب به اتفاق آنها در بهترین شرایط چند سالی را باید در فارمها گذران کنند تا بتوانند عنوان دامپزشکی گاو . اسب . طیور و یا دام کوچک را شایسته خود سازند و این را مقایسه کنید با پزشکی که در سال ششم تقریبا تمامی بیماریها را با توجه به آموزشهای دیده شده و امکانات مناسب شناخته و عنوان دکتری برازنده ایشان خواهد بود ولی بطور قاطع معتقدم دامپزشک فارغ التحصیل شده تا مدتها حتی از مواجهه با حیوان هراس داشته و فهم این مسئله بسیار ساده است .
9 – عدم درک درست از رشته تحصیلی جدا بودن از وزارت بهداشت . عدم بازخوردهای روزانه با علوم روز پزشکی نظیر داروسازی . پزشکی . و بسیاری از رشتهای نوین پزشکی فاصله ها را بیش از پیش نموده و خواهد نمود . دانشکده هایی که با حداقل امکانات حتی پاسخگوی نیازهای بدیهی رشته خود نمیباشند چگونه میتوانند در رشته های دیگری چون بیوتکنولوژی . نانوتکنولوژی. علوم سلولی . ژنتیک و غیره که در ید وزارت بهداشتتند رقبت کنند و بهتر همان است که این علوم چند صباحی در علوم پایه گذرانده شده و به فراموشی سپرده شوند.
10 – مقایسه این رشته دکترا با سایر رشتهه های دکترای حرفه ای نیز کمی منقلب کننده است . رشته هایی که فقط در حد تکنیک هستند و علم به حساب نمی ایند و در بسیاری از کشورها حتی دکتر هم به انها اطلاق نمیشود و یا رشته ای همچون دارو.... که حتی از علوم اولیه پزشکی چون آناتومی و علوم بالین چیزی نمیدانند ولی در دوران دانشجویی با گذراندن چیزی حدود 120 واحد چندین برابر یک دامپزشک حقوق دریافت میکنند و این منهای مرارتهای دامپزشکی است که در داخل شهر کیسی برای معاینه نیست و برای کسب روزی باید بلای روستا و جاده و دامدار را با کمترین حقوق و مزایا به جان خرید .
10 – رخوت کلی دز این رشته و بیتفاوتی دانشجویان به سرنوشت خود از همان روز نخست شما را در پارادوکسی بزرگ قرار خواهد داد و این تضاد تا آخرین لحظات اشتغال در این رشته با شما خواهد بود و این نیز تا حدی ساده مینماید . بعلت عدم تعریف درست و جامع و بدون حب و بغض دیدی بسیار روستایی در دامپزشکان و دانشجویان دیده میشود در حالی که اگر زیر مجموعه وزارت بهداشت میبود علاوه بر تقبل اندیشه ها و استفاده از امکانات نرم افزاری و سخت افزاری و نشاط عمومی در جایی بزرگتر علاوه بر اینکه باعث بالا رفتن روحیه علمی و نشاط کلی در این جامعه میگردید که شرح آن از این مجمل خارج است جلوی افزایش بیرویه دانشکده ها و دانشجویان نیز گرفته شده و تا خدی مدیریت را شاهد میبودیم. چه اینکه در برخی استانها 2 دانشکده به صورت مجاور حضور داشته و در بسیاری دیگر استانها آموزشکده . بیمارستان و یا مرکز آموزشی وجود تدارد
11 – توصیه میکنم قبل از انتخاب این رشته سری به ادارات دامپزشکی زده و فرمهای درخواست کار و زمان بایگانی آنها را دیده و سری هم به دانکره های داروسازی و دندانپزشکی و پزشکی بزنید و نیازهای استخدامی آنها را نیز مطالعه کنید شاید سخن نویسنده بسی گزاف بوده باشد
12 – تخصصهای دامپزشکی طیف بسیار را شامل میباشند . پذیرش بسیار معدود و سخت و بعد از اتمام دوره نیز شرایط فرق زیادی نخواهد کرد . شما کافی است مقایسه ای کوچک بین متخصصین دامپزشکی و سایر تخصص های گروه پزشکی بندازید . نه شان اجتماعی و نه هیچ چیز جای هزینه و عمر گذران را نخاهد داد.
13 – این بحث همچنان باز خواهد بود و از نظر تمامی همکاران استفاده خواهم نمود . معتقد میباشم هر رشته ای غیر از دامپزشکی میتواند خوب باشد . رشته های با طول مدت تحصیل کمتر دیدی بهتر به شما خواهد داد و رشته های پزشکی نیز بدلیل حمایتهای دولت از قشر فرهیخته توسط وزارت بهداشت و قرار داشتن آنها در سارمانی همه جانبه نگرتر و بزگتر نیز مضاف بر ادله خواهد بود
و در شهرهای کوچک هم نیاز به تحمل چیزی در حدود ١٠- ٢٠ سال خوردن خاک این شغل مقدس و مبارزه با اساتید ماما و جراح و متخصص درونی و حتی رزیدنتهای آن داره و از این رهگذر اگر چیزی نصیب دکترهای عمومی تازه کار جلای وطن کرده بیفتد که باید خدا را هزاران مرتبه سپاسگذار باشه و دلیل اینکه این کیس از زیر اینهمه آدم در رفته و زیر پنجه ایشون اومده از خود تشخیص بیماری مهمتره . 
کدوم دانشجوی دامپزشکی دوره عملی پرورش طیور رو دیده که بتونه کوچکترین مشکل مرغدار رو بفهمه ؟